प्रवास

प्रवास करताना ट्रेन बरी का लक्झरी ? माझे बडोद्याचे भाऊ आहेत त्यांना ट्रेन च आवडते.का ? तर अतिशय सेफ.निसर्गाची हाक आलीच तर ओ द्यायला डब्यातच सोय असते जी कधीही वापरता येते.बस न त्यांना भीती वाटते.
मला स्लीपर कोच आवडतो.पार्टिशन सारखा दरवाजा लावून घेतला कि आपण आपल्या रूम मध्ये असल्या सारखे निवांत.हवं तर खिडकी उघडा नाहीतर नको.ac चा व्हेंट हवा तसा अडजेस्ट करा.बरं गाडी ठराविक ठिकाणी खानपान करायला थांबवतात.निसर्गाची हाक आलीच तर तिथं सोय असते किंवा रात्री वग्रे ड्रायव्हर ला सांगितलं तर गाडी थांबवतात.
इतकी मोठी गाडी पण सस्पेंशन चांगलं असेल तर धक्का न देता नेते.
कधी कधी जोरात हॉर्न वाजवत ओव्हरटेक होतो. गाडी 90 अंशाचा कोन साधत गररकन वळते तेंव्हा ,
घाटात हेअर पिन बेंड ड्रायव्हर लीलया घेतो तेंव्हा शरीरातील आंड्रेलीन क काय ते वाढवलं जाऊन रोमांचकारी अनुभव ही येतो ज्याच वेगळं भाडं लागत नाही.ऑफ सिझन तर बऱ्याच कमी भाड्यात प्रवास होऊ शकतो. याच ही बुकिंग ऑन लाईन होत त्या मुळे ती ही सोय आहे.
ट्रेन मध्ये दिवसा बरेच विक्रेते येत असतात.रेल्वे चे लोक ही चहा वग्रे घेऊन सारखे फिरत असतात.रात्री हे नसत.पण दिवसा कुणी वर झोपत नसल्यानं खाली च बसतात .मग आडवं होता येत नाही.गुज्जू पब्लिक असेल तर बडबड आणि खाण्याचा सोहोळा रंगत असतो.म्हणून ट्रेन प्रवास करताना लोअर साईड बर्थ बरा वाटतो.
मग स्वतः च व्हेईकल सर्वात मस्त.बाईक प्रवास सबके बस कि बात नही.निसर्गाशी थेट जवळीक असते.थंड उष्ण जे असेल ते वार सरळ येत असत अंगावर.पाऊस ही तसाच भिडतो. पावसाचे थेंब तर चक्क चिंकुटा च काढतात जबरदस्त.मध्ये किंवा मुक्कामी थांबलं कि आरश्यात बघून किंवा नुसते हात बघून समजत किती प्रदूषण होत रस्त्यावर.शरीरभर काळा तपकिरी स्प्रे झालेला असतो.
पण हे अस निसर्गाशी सरळ जुडल जाणच मला आवडत.बाईकने अजून तरी दगा दिला नाही पण जर बया रुसून बसली तर तिला ढकलून न्यावं लागत ते टाके ढिल करणार असत.आधी न नंतर ऑइल चेंज वग्रे करावं लागतं.
पण दुसरे फायदे,
कुठलाही टोल नाका आला तरी त्याच्या नाकावर टिच्चून फु कट जाता येत.भयंकर जॅम मध्ये ही बायकर्स कडकडन पसार होतात.
मग चार चाकी.
हे प्रशस्त वग्रे वाहन.मस्त ac लावा.मुजिक सिस्टम वर आवडत संगीत ऐका. गाडी क्रूझ मोड वर टाका, एवंच ऐश असते.मध्ये खण असतो त्यातून थंड वाटली जी ठेवली असाल तिचा आस्वाद घ्या.पण जास्त गर्दी करू नये नाहीतर st बरी म्हणावं लागेल.तोटा म्हणजे गाडी बघून रस्त्यावर असणारे विक्रेते जास्त च भाव घेतात. पेट्रोल खर्च जास्त. पण गाडी बाळगणारा याची पर्वा करणारा नसतोच.
St प्रवास हि वेगळी मजा आहे.तिकिटाच्या किमतीत पूर्ण शरीराचा आटूक म्याटिक मसाज समाविष्ट असतो. सह प्रवासी वेगवेगळे नमुने भेटतात.कधी कधी मस्त दोस्ती होते.वाहकाशी लांबच्या प्रवासात ओळख होतेच, मग तो आपण चढलो का नाही हे बघूनच डबल बेल देतो.ड्रायव्हर बदलतात त्या मूळ दोन ड्रायव्हर ची ड्रायव्हिंग अनुभवता येते.गाडी मधेच बंद पडली तर डेपोतून दुसरी यायची शक्यता असते.किंवा वाहक दुसऱ्या st त सोय करून देतो.घाटावर च्या गाड्यात खिडकीत जवळ बसताना नीट बघून बसावे.तिकडच्या लोकांना गाडी बरीच लागते अस निरीक्षण आहे.त्या मूळ खिडकीततून ऑक केलेलं असत बरेचदा.हे लाल मातींन मढलेलं वाहन बऱ्याच लोकांच्या मनात जवळीक करून आहे अजूनही. गावाकडं नेणारी st.
सायकल ही उत्तम .पण ग्रुप हवा.कमीत कमी सामान घेऊन जाण महत्वाचं.शारीरिक क्षमता ही हवी.
शेवट आपल्या टू बाय टू न जाणे ही मस्तच.पाठ जितकं वाहून नेऊ शकेल तितकं गाठूड घ्यावं न निघावं.
प्रवास करणे म्हणजे अनुभव संपन्न होणं.तो मात्र घाईघाईत करू नये.वाटेत भेटणारा निसर्ग आणि माणसं यांचा अनादर न करता भेटावं.हे सर्व पाय चालतायत तो वर जरूर करावं मग,
जिंदगानी तो रहेगी
नौ जवानी फिर कहा