मेहबूब कि मेहेंदी

आपल्या वेळचे सिनेमे अन आताचे सिनेमे ,मजा नाही यार हल्ली.टेक्निक पुढं गेलंय पण ती बात अवचित च दिसून येते.काही उदाहरण देतो मग पटलं तर बघा.
गाणं ऐकत होतो ये जो चिलमन है दुष्मन है हमारी.सिनेमा मेहबूब कि मेहंदी.हिरो हिरविण प्रशस्त दिवाण खान्यात, मस्त जाळीदार पडदे लावलेली पार्श्वभूमी.हिरो रफी साहेबांच्या आवाजाला साजेसा मुद्राभिनय करत गातोय,
ये जो चिलमन है दुष्मन है हमारी.
मग ये जो आंचल है शिकवा है हमारा,
ये जो गेसू है बादल है कसमसे,असं म्हणत एकेक कडवं येत मग शेवटच्या कडव्यात
रुख से पर्दा जरा जो सरकने लगा
उफ ये कम्बखत दिल क्यो धडकेने लगा ,म्हणतो तेंव्हा ती हळूच त्याच्या अगदी जवळ नकळत जाऊन छातीवर डोळे मिटून डोकं ठेवते तेंव्हा पुढचे शब्द येतात,
ये जो धडकन है दुष्मन है हमारी
त्या क्षणी ती लाजून झटकन बाजूला होते.
आता हे असं का होत ? हे समजायला जी नजर हवी ती आपल्या वेळी होती.आता असा नाजूक कल्पनाविष्कार मिळत नाही बघायला.या सिनेमात गाणी उत्तम होतीच पण सर्व कलाकार,लेखक,दिगदर्शक यांनी मिळून जे वातावरण, जी तेहजीब उभी केलीय त्या करता संग्रहात ठेवावा अश्या सिनेमात हा सिनेमा येतो.हिरो हिरविण एकांतात भेटलीयत पण कुठं वासनेची वख वख दिसत नाही.दिसतो तो फक्त संयत असा प्रणय, अदबशीर रित्या.