*आठवण*

*आठवण*
काहीच दिवस असे असतात जे कायम आठवणीत रहातात. जसा बावि च्या g2g चा दिवस.आज अजून एक दिवस आठवला. रवी ला मुलगी झाली हे समजलं पण जाता आलं नाही.मध्ये काही वर्षे उलटली.अचानक त्याच पत्र आलं नवा ब्लॉक घेतलाय, तुला आवडेल अश्या एकांत ठिकाणी आहे बहिणीच लग्न हि आहे तू त्या दिवशी येतोयस.मन्या हि वाट बघतेय तुझी.
मन्या वाट बघतीय म्हणला न मध्ये किती वर्षे गेली हे जाणवलं.तिला पाहिलीच नव्हती कधी.तरी ती वाट बघतेय म्हणला गम्मत वाटली.न जाण शक्यच नव्हतं.नवा पत्ता शोधत गेलो.त्यांन दिलेल्या खुणा शोधत तिठ्या वर हातातल्या पत्रा कड पाहत बरोबर आलो न पहात होतो.खुणा बरोबर टिपत आलो होतो.समोर आडवे ठाण मांडून बसलेली इमारत दिसली.त्यानं लिहिल्या प्रमाण डावीकडे असलेल्या ब्लॉक ला नवं लावलेलं ग्रील दिसलं.म्हटलं चला आलो बरोबर,कुसुम निवास बिल्डिंग चा बोर्ड हि दिसला. इतक्यात सलील काका sss अशी बेंबी च्या देठा पासून मारलेली हाक ऐकू आली.आश्चर्य वाटून नीट पाह्यलं तर एक गुडघ्या एव्हडी पोर त्या ग्रील वर माकडा सारखी चढून मला हाक मारत होती.गोरी गोरी इवलीशी. पाठीवरची सॅक सम्भाळत पुढं गेलो.ती धप्पकन ग्रील वरून खाली उडी मारून दिसेनाशी झाली.मग खाडकन दरवाज्याची कडी उघडल्याचा आवाज आला.तिथं पोचायच्या आत ती धावत आली आणि पायांना मिठी मारत म्हणली किती वाट बघितली म्हैतीय.चल आता लवकर.म्हणत बोट धरून निघाली.रव्याची बायको पुढं आली, ये बाबा आज सकाळी उठल्या पासून अख्ख्या बिल्डिंग ला सांगून झालंय माझा सलील काका येणारेय आणि ग्रील वर चढून वाट बघतेय.मग आत गेल्यावर तिची अखंड बडबड सुरु झाली.बाबा न काय आणलंय, मी बघ चित्र काढलीत,शाळेत इतके मार्क मिळाले असं बरंच काही.मी विचारलं शेवट मन्या तुला मी इतका कसा माहित?
मग बाबा सांगतो न सगळं,तुझे फोटो हि पाहिलेत....
ती हे बोलली आणि डोळ्यात पाणी आलं.रवीच्या घरातील माझं स्थान इतकं होत कि न भेटता त्याची लेक मला ओळखत होती.तो दिवस कधी हि विसरू शकत नाही.नंतर हि बरेच वर्ष भेट झाली नाही त्या मुळ मन्याला टप्प्या टप्प्यां मोठी होताना पाहता आलं नाही.गेल्या वर्षी गेलो तर मन्या नव्हती,रवी म्हणला अरे ती आता अमेरिकेत असते शिकायला .....
मन्याच बाळपण आणि तो दिवस दोन्ही आता परत येणार नाही,आता फक्त गोड आठवणी ...
अरे आठवलं,अजून एकदा मन्या भेटली होती.रव्या बाईक वर त्या मायलेकिना घेऊन मला भेटायला सोपाऱ्यात आला होता.मन्या शांत बसली होती त्यांच्या बरोबर.हाय हल्लो झालं पण बया शांत होती.मग आईनं लिस्ट दिली वाण्या कडून घेऊन ये हे म्हणून.मी निघालो.मन्या ला म्हटलं येते का माझ्या बरोबर दमली नसशील तर.लगेच उठली न हो म्हणली.पपी न बजावलं काकाला त्रास देऊ नको,हट्ट करायचा नाही.हं म्हणून माझा हात धरलान.
मने बाबा सारखी बाईक नाही हा सायकल आहे माझी चालेल न का चालत जाऊया.
मला जाम आवडते रे सायकल
ओके मग बस म्हणून पुढं बसवली नी वाण्याकड पोचलो.तो हि खुश ,कोण हि बाहुली?
मित्राची लेक आहे.यादी दिली त्याला.मग मन्याला विचारलं,
काय बाई हे काय चाललंय तुझं आज.
काय रे?
नाही एकदम गप्प आहेस.
असच.
बर मग आता काय हवंय?आईस्क्रीम,कॅडबरी,कि अजून काही?
एकदम गालात हसली पण बोलली नाही काही.
मने खरं बोल.
अरे आईनं सांगितलंय मस्ती करायची नाही हट्ट करायचा नाही,काही मागायचं नाही.
हसू फुटलं.तिला म्हणलो
आपण आईला सांगायच च नाही.तुला हवं ते घे.इथंच सम्पव मग आईला कसं समजेल.
तू बोलणार नाहीस?
अज्जिबात नाही.
मग मात्र कळी खुलली.एक आईस्क्रीम,लॉलीपॉप खाऊन झालं.
आई लॉलीपॉप खाऊन देत नाही रे.
आज खा गुपचूप.
परत लाजवाब हसली.वाणी पण सगळं बघून हसत होता.पण घरी गेल्यावर पपी म्हणलीच,
मने काका कडून खाऊ घेतलास न ?
मन्या माझ्याकडं बघू लागली.
नाही ग तीन काही मागितलं नाही.
तू तुम्ही दोघे कितीही लपवलत तरी ओठावर लाल लाल रंग दिसतोय लॉलीपॉप घेतलन न ?
मग मन्या न माझी मान खालती.