बाई पेटना माझी चूल नको नको हे चौथ मूल, अशी खट्याळ बायको मिळाली,माझी गंगू गावाकडं राह्यली,हि ऐका सत्य नारायणाची कथा, तूच सुख कर्ता, डार्लिंग डार्लिंग काय म्हणतोस ते कामगार सभेच आणि वनिता मंडळ ची सिग्नेचर ट्यून अजून रेंगाळत असते.
या या या गंमत जम्मत, सुधा नरवणे प्रादेशिक बातम्या देत आहेत, रात्री पुन्हा प्रपंच टेकाडे भाऊजी न मिने मिने मिने ,ति
कडं विविध भारती वर मधु मालती,जयमाला आणि सिलोन ची सुपर हिट बिनाका गीत माला.
दादरला नाक्यावरच्या पान वाल्याकडे रेडियम सारखा हिरवा लाईट फाईन ट्यून स्टेशन लागलं कि आडवा पसरणारा रेडिओ होता त्यावर ऐकायला मजा येत असे. तेंव्हा हल्लीच्या मुलांचे आजोबा बसत असावे.उंच,गोरा माणूस.पांढरा झब्बा न धोतर नेसून असे मांडी घालून बसलेला.स्वतः तोंड पान खाऊन गच्च मिटून तबीयत मध्ये पान लावत बसलेला असे.
आता कट टू आज संध्याकाळी भावाच्या मुलांना घेऊन बागेत गेलो होतो.पोर इतकी उधळली कि बागभर धावली.घसरगुंडी ,सी सॉ, झोक्यावर भरपूर मुलं आपसात न भांडता भान हरपून खेळत होती.बाग मस्त हिरवळ,झाड,फुल आणि इतर साधनांनी भरलेली होती.मुलांचे पालक सुध्दा एकमेकांच्या मुलांना मदत करत होते झोका,घासरगुंडी वर.मन प्रसन्न झालं.
आत्ता मनात आलं,
बाग म्हटलं कि
अजून त्या झुडुपाच्या मागे शेवंती लजवंती होते अशीही ओळख बागेची एका वयात होते. लहानपणी वर म्हटलं तस मनसोक्त हुंदडायची,वारा पीत धावायची जागा.
आयुष्याच्या संध्याकाळी कान टोपी मफलर घालून आजी आजोबा बाकावर बसायची जागा.मग त्या बाकावर जगलेल्या आयुष्याचे आणि घरातील सद्य परिस्थितीचे हिशोब एकमेकांना सांगायचे.
पण आज असे आजी आजोबा दिसलेच नाहीत.काही होते ते चालत होते हिरवळीवर किंवा नातवंडा सोबत त्यांना खेळायला प्रोत्साहन देत होते.
एक तरुण योगा आणि वॉरमप एक्सरसाईज करत होता.त्याला बघून आमचे पुतणे त्याला जॉईन झाले.
पोस्टमध्ये जुन्या आठवणी रेडिओच्या निघाल्या आणि वाटलं आपण म्हातारे झालो क काय चैला.
पण मग असंही वाटलं.
नक्कीच नाही.कारण,अजूनही दोन शिशु वर्गातली मुलं आपण हँडल करू शकतो त्यांच्या वयाचे होऊन.दॅट मिन्स अजून फिट आहे.
अरे नको त्या घसरगुंडी न झोक्यावर जाऊ मला जमणार नाही हं तुम्हाला सावरायला, अस मनातही आलं नाही.
मग हौ बौट बाग? एकेकाळी पार्कात क्रिकेट आणि हिरवळ बघायला रोज जायचो.आता हे सगळं मनात आलं म्हणजे ?
म्हातारे नाही झालो तर अनुभव संपन्न झालो.
मन तरुणच रहात नेहमी शरीराचं वय काहीही का असेना. आणि बागेच मोकळं ,निसर्ग सुंदर वातावरण मरगळ घालवत.सोबत बागेचे वयानुसार समजत गेलेलं अर्थ आणि उपयोग आता लक्ष्यात येतात.
आधी तुम्ही खेळत होतात तेंव्हा मोठी माणसं तुम्हाला सांभाळत होती.मग तुमच्या मुलांना तुम्ही संभाळत बागेत रमवलत.शेवट मात्र निसर्ग,मोकळी हवा आणि आजूबाजूची चिल्ली पिली हुंडताना बघून खूष होता येत.
आणि एक जण बागेतच भेटला.त्याची पोर देखील खेळत होती.आम्ही गप्पा मारू लागलो.तो म्हणला,मुझे अब कुछ साल हुए गुजरात आकर मगर अभीतक गुजराती ठिकसे नही आती.आप कैसे बोल लेते हो?
म्हटलं,उसमे क्या है?मराठी,हिंदी ,गुजराती आसपास एक जैसीही तो है.
मग तुम्ही काय करता?तर तो इन्कम टॅक्स मध्ये कामाला आहे.सुरत हुन बदली होऊन इकडं आलाय.मी तबला शिकवतो म्हटलं आणि त्यानं हातच मिळवला.अरे इतना अच्छा लगा आपसे मिलकर अब तो के पुछो मत.मै भी ढोलक बजाता हूं. मेरा एक दोस्त भी है जो जलदीही ट्रान्सफर होकर इधर आयेगा तो वॊ भी खूष होगा आपसे मिलकर.वॊ भी गाता बजाता है.
म्हटलं,सेम हिअर.आज जवळजवळ दीड वर्ष मी इथं आहे पण कुणीच स्वधर्मी भेटला नव्हता आज तुम्हाला भेटून आनंद झाला मलाही.मग अब तो आप नंबर दो मै रिंग देता हूं आप मेरा भी नंबर रखलो. फिर जरूर मिलुंगा आपसे तब पहचान रखीये.मग माझ्या युट्यूब चॅनल ची लिंक घेतलीन. घरी आलो तर व्हाट्सप वर त्याच तेच वाक्य परत आलं होतं,बहुत खुशी हुई आपसे मिलकर.
सेम हिअर लिहिलं.
मग आणखी कळलं.बागेतील मोकळ्या ,प्रसन्न आणि निसर्गरम्य वातावरणात मन मोकळे माणसंही भेटतात.आणि अनोळखी असून आपणही लहान मुलांसारखे लगेच ओळखीचे होतो रकमेकांच्या.
आठवणींचा खजिन्यात अजून भर पडते.वय वाढत पण आपण म्हातारे नव्हे तर अनुभव संपन्न होत जातं असतो.
हे होणं जेंव्हा थांबून फक्त आमचा जमाना कसा होता हेच उरेल तेंव्हा मात्र आपलं वय झालं समजावं.
