खुणेचं पत्र

                             *** खुणेचं पत्र ***
कोळीणींच्या कलकलाटान आईनं हाक न मारता जाग आली.
हा आवज मंजे आज सोमवार.धाडकन उठलो.आन्हिक पटकन आवरली.
आई बाजारातून काही आणायचाय का ? नको मी न भाभी जाणारोत.
मग लगेच निघालो.वाटेत अवि च्या अंगणात अजून गँग जमली नव्हती.
एक चक्कर बाजारात मारली.अजून ती आली नाहीये.मग डॅनीयलच्या
कनातीत जाऊन बसलो.त्यांन न सांगता आईस्क्रीम सोड्याच्या बाटलीची
गोटी एक फटक्यात फोडली अन ग्लासात सोडा ओतून टेबलावर ठेवला.
तुमच्या अंगणात आज दोनच बाजा मिळाल्या तिसरी कुठाय रे,त्यांन मला विचारलं.
म्हटलं बाबू वडेवाला घेऊन गेलाय,ती काय समोर लावलीयन .
मला देत जा रे कमी पडते गिर्हाईक वाढलं कि.मी हं केलं.
इतक्यात ती दिसली.गोऱ्यापान चेहेऱ्यावर गालाशी लगट करणारी बट काना मागे टाकायचा प्रयत्न करत दुसऱ्या हातात आरसे लावलेली पिशवी सावरत इकडं तिकडं नजर
टाकत संथ गतीने येत होती.आईस्क्रीम सोडा हातात तसाच ठेऊन पहातच राह्यलो.
अन तिची भिरभिरणारी नजर माझ्यावर स्थिरावली.दुसऱ्याच क्षणी मोगऱ्याच्या फुललेल्या
टपोरी फुला सारखं एक स्माईल मला आलं.खल्लास.सोमवारचा बाजार सार्थकी लागला.
ती पुढं येऊ लागली तशी ग्लास खाली ठेऊन डॅनियल ला पैसे देऊन बाहेर पडू लागलो.
बाजेच लक्ष्यात ठेव रे पुढल्या बाजारला माग डॅनीयल ओरडला.हा म्हणून सटकलो.
आता आम्ही समोरा समोर एकमेंकांच्या जवळ येऊ लागलो. स्माईल दोन्ही कड होत.
मी काही बोलणार इतक्यात पालेकर काका मागून येऊन पुढं उभे.किती हाकाटी कराची तुला लक्ष कुठाय ?
बाबा आला का मुंबई हुन ? हि पिशवी घरी ने त्यात घरच कलिंगड आहे बाबाला म्हणावं मी संध्याकाळचा
येतोय जाऊ नको कुठं.मी कोऱ्या चेहेर्यान थिजून उभा.अरे काही कानी पडलं का?
लक्ष दे जरा काय म्हटलं मी ? हो काका सांगतो बाबांना.मग ते निघून गेले.मी ती गेलेल्या दिशेनं पाह्यलं
ताडगोळे पिशवीत घेताना हळूच बघत हसत होती आता मात्र खट्याळ पण.मी हि हसलो.थोडी मान तिरकी करून निरोप घेतला.तिचं हि तसेच उत्तर आलं.अवीच्या वेसकटी जवळ आलो तर विक्या उभा मला पाहत.काय रे आज माझ्या शिवाय सोमवारचा बाजार ? नाही रे सोडा लेमन पिऊन आलो.येतो कि परत तुझ्या बरोबर.
तो कपाळाला आठी पाडून बघत राह्यला.मी त्याच्या अंगणातल्या बाकावर जाऊन बसलो.
आता येतील सर्व.विक्याच अंगण मंजे ग्रुप चा अड्डा.इतक्यात आईनं हाक मारलं मग उठून गेलो.
तशी तिची भेट दुकानात होई किराणा सामान आणायला गेलो कि. तिच्या वडिलांचं होत दुकान.म्हणजे बंगलावजा घरच पण आगे दुकान पिछे मकान असं.तिचा बाप मोहन शेट. थोडा बुटका ,गोरा आणि बोलका.आमच्या कडे घरोबा होता. माझ्याशी पटायच त्याच.आधी ती बापाला चहा द्यायला आली होती तेंव्हा आम्ही एकमेकांना पाह्यलं न ओळख असल्या सारखं हसलो.मग मोहनशेट नसेल तेंव्हा ती त्याच्या खुर्चीत बसे.माझ्याझी खूप बोलायची.तिला उपन्यास आवडत वाचायला .माझ्याकडं मागीतलन.ते कुठले असायला मग मुंबईला गेलो तर तिच्या करता आणायचो.तिच्या हातात दिल पुस्तक कि इतकी खुश होऊन चेहेरा उजळवायची कि मन तृप्त व्हायचं. आमची हि जवळीक मोहनशेट च्या ध्यानी आली. एक दिवस ती घरात होती.बाहेर मी मोहनशेट शी बोलू लागलो तर आवाज ऐकून धावत आली. कुठं होतास इतके दिवस ?म्हटलं मुंबईला गेलो होतो.हे पाहून मोहनशेट च्या चेहेऱ्यावर ना पसंती दिसली.तू इथं काय करते घरात जाऊन आईला मदत कर म्हणून तिला पिटाळली.मग हळू हळू माझ्याशी कमी बोलू लागला.एक दिवस पेढे हातात ठेवलेन सामान आणायला गेलो तेंव्हा.लग्न ठरलं आमच्याकडं .सुन्न झालो.मग दिवस उदासवाणे जाण होतच.मग तिचं दर्शन ना सोमवार बाजारात ना दुकानात.लग्नाच्या रात्री वरात आमच्या इथल्या मंदिरात आली. अविकडच बसलो होतो सर्वां बरोबर.वरात पाहू म्हणत सर्व उठले.मी घरी जातो म्हटलं तर दिप्यान हा माहितीय चल आमच्या बरोबर म्हणत मला खेचत नेलं.गल्ली च्या तोंडाशी आम्ही उभे राहिलो.मला पुढं ठेऊन दिप्या माग उभा बाकी बाजूला लायनीत.वरात पुढं सरकत होती .नवरा घोड्यावर गेला.नवरी सजलेल्या घोडा बग्गीत जाऊ लागली.माझी छाती धडधडू लागली होती.गाडी जवळून गेली.ती माग तोंड करून बसली होती.लाल साडी,चेहेरा घुंगट होत म्हणून दिसत नव्हता.पण अचानक नाजूक सोन्याच्या बांगडया घातलेला हात वर झाला,घुंगट माग टाकत तिचा चेहेरा चमकला न त्याच क्षणी तीन माझ्याकडं पाहात हात हलवला आणि फिकट हसली.दिप्याचे हात माझ्या खांद्यात रुतले.बाजूची दोस्त मंडळी सर्रकन माझ्याकडं पाहू लागली.लगेच मला दिप्यान खेचत अवीच्या अंगणात नेलं.,आता सर्व माझ्या भोवती उभे आश्चर्यानं पहात. दिप्या न विचारलं हे कधीपासून चालू होत ? साल्या बोलला का नाहीस आम्हाला? अरे तस काही नव्हतं घडलेलं.
ते कळलं आम्हाला.बोलतास तर काही मार्ग निघाला असता .
मग ग्रुप मध्ये शांतता.
मग आम्ही मुंबईला कायमचे आलो.अविला म्हटलं ती आलीच गावात तर निदान पंधरा दिवस राहील तेंव्हा मला पत्र पाठव.त्यात नेहेमी सारखी खुशाली कळव. फक्त वरच्या बाजूला एक डॉट टाक मंजे मला कळेल ती आलीय.मी लगेच येईन.तू आता येऊन काय करणार ?अविचा रोखठोंक प्रश्न.फक्त एकदा बघेन मग जाईन पण फक्त एकदा तिला बघावस वाटतय. त्यानं कबूल केलन कळवतो.मग वर्षभरान आई म्हणाली अरे तुझं पत्र आलंय अविच दिसतंय.परत धडधड.पोस्ट कार्ड होत .खाली खुशालीचाच मजकूर पण  वर सांगितल्या प्रमाण एक डॉट होता अन मूर्खाने बाजूनं टिप लिहिती होती बाण दाखवून हि खूण आहे.बघताच मी हसून बेजार झालो.अव्या पण असा भोळा निघाला कि उदासपण निघून गेल.अन मग वाटलं जाणारी गेली पण असे प्रांजळ मित्र तर आहेत जवळचे जे शेवट पर्यंत बरोबर असतील.