आम्ही गावी राहायला गेलो मुंबई सोडून त्यावेळी.लग्नाचा सिझन सुरू झाला होता.एका मित्राच्या नात्यातील एक लग्न होत कुठंतरी चौल रेवदंडा भागात. नक्की कुठं आठवत नाही.त्या लोकांनी गाड्या ठरवून पाहुणे मंडळी नेली होती तिथे. सल्या तू चल हं,अस मला म्हणला.म्हटलं मी बोअर होईन रे तिथं.तरी त्यानं आग्रहाने नेलन.मग गेलो.अर्थात बोअर झालो आणि बाहेर एकटा एक रिकामी बैल गाडी खाली जू करून होती तिच्यात घोंगडीवर आडवा पडलो होतो.चाहूल लागली कुणी आल्याची म्हणून बघितलं तर एक मुलगी येत होती.स्मार्ट वाटली.हाय,मला होत ते.मी चाट पडलो.बघत राह्यलो.अरे तुला काहीतरी म्हणले न मी म्हणत हसली परत.हा,हल्लो.मग सरळ जवळ येऊन शेक हॅन्ड केलन.नाईस टू मीट यू सलील.चैला भारी तेज नजर आणि बिनधास्त निघाली.तेंव्हा a to z अक्षर असलेलं स्टिकर्स च पान मिळू लागल होत.त्यातली अक्षर काढून माझं नाव मी शर्ट च्या खिशावर लावली होती ते ध्यानात आलं.
सारखा हरवतोस आणि नाव विसरतोस का रे तू? परत खळखळून हसली.गेली न विकेट बावा.अरे लाजू नको रे गंम्मत केली.लाजत नाही पण याचा अर्थ असाही निघू शकतो हे लक्ष्यात आणून दिलेस .
ये बात. जमतील आपल्या गप्पा.
नाव काय तुझं?कुठली तू?म्हणजे पोयनाडला कधी बघितलस वाटत नाही.
ए ss फ्लर्ट नको सुरू करू हं मी एंगेज आहे.
अरे,मी एक बावळट सारख शर्टवर नाव चिकटवून फिरतोय म्हणून तुला आयत माझं नाव समजलं पण तुझं नाव कळलं नाही मग विचारलं तर काय हरकतय?
असू दे डोक्याला त्रास तसाच तुझ्या.नाव समजून काय करणारेस?मी लगेच संध्याकाळी गुल होणारे.आपण पुन्हा भेटणार हि नाही मग फायदा काय?
जशी तुझी मर्जी.
मग आता काय बैलगाडी तच बसून गप्पा टाकणारेस का?
म कुठं जातेस लग्न सोडून?
चैला बोअर झालेय मी आणि कसलं उकडतय मंडपात. चल कुठंतरी जाऊन भटकून येऊ.
कुठं?
अरे तू इथला आहेस तू बोल.तुझ्या घरी जाऊन येऊ चल.
अरे मी पोयनाडला रहातो ते दूर आहे इथून.
किती वेळ लागेल?
अर्धा तास st मिळाल्यावर लागेल आणि इथून st स्टॅण्ड ला जायला वेळ लागेल तो माहीत नाही किती लागेल.
त्याच नको टेन्शन घेऊ गाडी घेऊन आलोत आम्ही.चला निघा परत यायला उशीर होईल.वाटेत गप्पा मारू.
अरे पण इथं कुणाला तरी सांगून येतो नाहीतर शोधत बसतील सल्या कुठं गेला.
सगळे बिझी असतात रे अश्यावेळी तू चल जाऊ आपण.
चैला ओळख न पाळख पण निघालो तिच्या गाडीतून.तीच ड्राईव्ह करत होती.नशीब आई न भाऊ पेणच्या आत्याकडे जाणार होते ते घरी नव्हते फक्त आजी होती न नोकर लोक.
घरी आलो.तिला आवाड दाखवलं.मस्त ठिकाणी रहातोस रे.किती मोकळी जागा आहे.मागे टेकडी दिसतेय.
हो जांभळी ची टेकडी म्हणतात तिला, तिच्या मागही दोन अजून आहेत.
मग चला बघूया जाऊन.
मग गेलो.तिन्ही टेकड्या बघितल्या.इतर गावातील जी माहिती होती ती दिली.आजूबाजूला कोणती गाव आहेत.तुला गर्लफ्रेंड आहे का?इकडं घेऊन येत असशील यावर नकारात्मक उत्तर गेल्यावर,हौ ट्रॅजिक म्हणत फिदी फिदी हसली.
मग इकडं येऊन एकटा काय करतोस?
त्या टेकडीवर उगाच बसतो या टेकडीवर लोक लोटा परेड ला येतात.
ई ss न तू मला इकडं आणलस?
नको काळजी निसर्ग साफ करतो सगळं.
शी घाणेरडा कुठला.
आता आहे ते आहे न.
मग परत घरी आलो.तुझ्या घरी कुणीच नाही?
आहेत संध्याकाळी येतील बाहेर गेलेत.
हं,चल निघू परत.वाटेत काही पोटापाण्याचा स्टॉप येईल का?
चल पोटाचा नाही पाण्याचा म्हणजे सोड्याचा येईल.आणि तो मस्त आहे.
चला तर मग.
जाताना पळी ला थांबलो. सोडा प्यायला.तुझं आवडत ड्रिंक च घेऊ म्हणली म्हणून आईस्क्रीम सोडा घेतला.ती बाटली,बूच पोटात ठेवते याच कोण कौतुक वाटलं तिला.ती भडभड बोलत होती.कॉलेज झालं होतं न लगेच कुठंतरी नोकरी ही करत होती म्हणली.सॉरी हं पण एकाने आधीच गटवलय मला.लवकर लग्न ही होईल.घरून कुरबुर आहेच म्हण कारण जाती चा नाहीये तो.पण मला आवडलाय मग प्रश्न संपला.
म चांगलं आहे.आणि मला सॉरी म्हणायची गरज नाही .
ए हो ss.खरं सांग कुठंतरी बरं वाटलं असेल न मुलगी आपणहून बोलतेय म्हणल्यावर.
हं,खोट बोलता येत नाही मला.बर वाटल म्हणण्या पेक्ष्या विकेट काढलीस माझी.अस कुणी येऊन बोलेल स्वप्नात ही वाटलं नव्हतं.
का नाही होऊ शकत?पुढं ही होईल.आणि तस तुझा ही विचार केला असता बर मी.पण मी तुझ्याहून वयाने मोठी आहे जरा ते चाललं असत का तुला?
हो ते चाललं असत पण तुझं शिक्षण हि जास्तच आहे माझ्याहून.
हट रे,त्यानं काही होत नाही.
मंडप दिसू लागला.गाडी वळणावर थांबून पर्स मधून पॅड काढत म्हणली,पत्ता सांग रे तुझा.
कशाला?घर तर बघून आलीस न?
चमू पत्र लिहायच झालं तर लागतो हं पत्ता.मुकाट दे.
पत्रिका वग्रे टाकायची तसदी घेऊ नकात मला बोअर होतात लग्न गे बघतेच आहेस.
जळल्या चा वास आला का रे?
अजिबात नाही हो.
म दे पत्ता .फक्त एक पत्र तुझी आठवण तीव्रतेने येईल तेंव्हा टाकेन.
तुझं नाव गाव सांगत का नाहीस मग?मला भेटावं किंवा लिहावे वाटलं तर?
नको.का म्हणून विचारू नकोस. पण ओळख नसताना आपल्या ला जुना परिचय असल्या सारख वाटलं न? हेच नात मस्त वाटलं मला.ओळख वाढली कि अपेक्ष्या वाढतात मग सगळं गुंता च होतो.
हे बरंय आमच्याकडे पत्ता घ्या आणि,,
बोलायच काम नाही.वयाने जरातरी मोठी आहे मी तुझ्याहून मोठ्यांचा मान ठेवावा.
घ्या आपलंच खर करून.घे लिहून,,,,
मग पत्ता दिला.लिहून घेतला न गाडी पार्क झाली.चल बाय.परत हात मिळवत म्हणली,फिर नही मिलेंगे पण एक पत्र नक्की तुला.कधी माहीत नाही पण नक्की लिहीन.
आम्ही दोघे गायब झालो होतो हे वऱ्हाडी लोकांना कळलंच नाही.आजही कुणाला माहीत नाही अगदी त्या मित्राला हि ज्याने मला तिथं नेलं होत.
मग एक दिवस एक लिफाफा आला माझ्या नावावर.उत्सुकतेने उघडला.आत एक इंग्रजी कविता होती.
The House on the Hill
BY EDWIN ARLINGTON ROBINSON
They are all gone away,
The House is shut and still,
There is nothing more to say.
Through broken walls and gray
The winds blow bleak and shrill:
They are all gone away.
Nor is there one to-day
To speak them good or ill:
There is nothing more to say.
Why is it then we stray
Around the sunken sill?
They are all gone away,
And our poor fancy-play
For them is wasted skill:
There is nothing more to say.
There is ruin and decay
In the House on the Hill:
They are all gone away,
There is nothing more to say
पाकिटाच्या मागे कुणी पाठवलं त्याचा पत्ता असतो
तिथं बघितलं तर त्या जागीही पत्त्या ऐवजी कविता च होती
Fly fly letter fly
Bring back a good reply
No poem to say to poet to be
Just two words of love
And remember me,,,,,
Yes I still remember you विसरणं शक्य आहे का?
पण शोधू कुठं तुला !!!
